Beltran de Jong

Nou, het goede voornemen om de D32 check in een keer te halen is de mist in gegaan. Nadat ik eindelijk afgelopen dinsdag de S30 heb kunnen vliegen, vond mijn instructeur me woensdag nog niet klaar om de D32 te vliegen. Het was de bedoeling om op de D31 naar een veld te gaan met veel crosswind, om mijn landingen goed te kunnen oefenen. Echter, er stond nog veel meer op het programma wat ook geoefend moest worden, dus hadden we maar tijd voor 2 circuitjes op Deer Valley (DVT). Daar stond behoorlijk wat crosswind en weer gingen mijn landingen verre van vlekkeloos: allebei de keren moest ik go-around gaan. Dit is de voornaamste reden waardoor ik donderdag een DX moest vliegen voor mijn crosswindlandingen.

Aardig detail is dat ik met mijn instructeur had afgesproken om te cancellen als er weinig wind zou zijn…meestal is het juist andersom! Tot mijn grote mazzel stond de wind net toen ik ging vertrekken loodrecht op de baan met een snelheid van 10 knopen. Na 8 landingen vond mijn instructeur het genoeg: ik had de principes wel door. En op de D32 bleek ook dat het effect had gehad, want ik kreeg van de examinator de opmerking dat het met de crosswindlandingen wel goed zat.

Alleen waren toen mijn diversions (uitwijken naar een alternatief veld, bijvoorbeeld in het geval van motorpech, slecht weer op de route, hartaanval aan boord…) niet goed en ook waren mijn approaches niet stabilized (op het laatste rechte stuk voor de landing, mag je binnen een bepaalde marge afwijken qua hoogte, snelheid en richting om stabiel te zijn). Daar mag ik dus morgen weer een DX op vliegen. Gelukkig hoef ik daarna geen recheck te doen, maar mag ik meteen door met beurtje 33. Maar ik baal wel dat ik nu weer 2 DX-en te pakken heb.

Ik vond het ook echt helemaal niet leuk meer, afgelopen vrijdag. Richting het einde van de vlucht was ik zodanig gefrustreerd dat ik me in moest houden om niet al scheldend in het vliegtuig te zitten. Nu was het ook behoorlijk “bumpy”, turbulent, omdat ik midden op de middag moest vliegen. En dat helpt niet om netjes te vliegen. Met een beetje pech kijk je even op je kaart, heb je een updraft (een opwaardse luchtstroom) en zit je 100 voet hoger als je weer naar buiten kijkt. Ik moest circuitjes vliegen op Goodyear. Ook daar was het behoorlijk turbulent en dat betekent dat je continu keihard aan het werk bent. Heb je een updraft, dan moet je gelijk de neus naar beneden duwen en je gas dicht, omdat je anders teveel stijgt. Heb je een downdraft te pakken, dan moet je soms vol gas geven om op je hoogte te kunnen blijven! Alsof dat nog niet genoeg was, heb ik ook voor het eerst ondervonden wat een “dust devil” (een soort mini-tornado van zand en stof) kan betekenen. ATC waarschuwde er al voor, omdat er op het final approach path eentje zat, duidelijk zichtbaar. Toen ik daar langs kwam, werd ik ineens een paar meter omhoog en opzij gesmeten…

Nou ja, eerst morgen maar eens een DX vliegen. Ik mag al om kwart over 6 de cockpit in, dus dat wordt een kort nachtje… Gelukkig heb ik een vrij rustig weekend gehad. Gisteren zijn we even naar de Chandler Mall geweest. Blijft indrukwekkend, zo’n enorm winkelcomplex. Een aantal schoolgenootjes is naar de outlet geweest en heeft daar een nieuwe garderobe aangeschaft. Wellicht moet ik daar ook nog maar eens even neuzen, want mijn garderobe kan ook wel wat nieuwe input gebruiken… Maar ik zit hier nog wel even, dus dat komt wel goed. Nog 7 vluchten op de Archer te gaan, dan wacht de Arrow!

Vorige week zaterdag zijn we met een hele groep klasgenoten naar een ijshockeywedstrijd tussen de Phoenix Coyotes en de Anaheim Ducks geweest. Wat een spektakel! Je kan echt veel van Amerikanen zeggen….maar een show maken kunnen ze wel! Bijkomend nadeel is wel dat dan ook meteen alles tot show verheven wordt… Een ander groot nadeel is, dat je door de overvloed aan reclame-uitingen echt moeite moet doen om het spel te kunnen volgen. Maar het was echt een belevenis om mee te maken…met mooi ijshockey…en als klap op de vuurpijl ook nog een vechtpartij! Dat hoort natuurlijk gewoon bij ijshockey… HET minpunt van de avond was wel dat de Coyotes verloren hebben…met 2-1…

Op de onderstaande foto is ook nog te zien wat ze hier in Amerika verstaan onder een bordje tortilla-chips… Anderhalve zak chips, met een pond kaas, een paar tomaten, nogal wat bonen, een potje guacemole, een potje sour cream en een pot pepers…maar wel lekker!

Hallo lieve lezers en lezeressen,

Vandaag dan eindelijk weer een nieuwe aflevering… Er is sinds mn eerste solovlucht veel gebeurd: intussen ben ik al bij mijn S30 aanbeland. Dat betekent dat ik nog 9 vluchten op de Piper Archer voor de boeg heb, alvorens ik overstap naar de more sophisticated Piper Arrow. Maar voor die tijd is er nog veel te doen.

Na mij eerste solo ben ik nog veel vaker solo gegaan. In het begin was dat best wel wennen, helemaal als je een stukje bij het vertrouwde Falcon Field vandaan ging. Met je instructeur erbij maak je je geen zorgen over of je terug komt, maar als je alleen bent, is dat wel even anders. De eerste keer dat ik alleen op pad was, zat ik ook alleen maar te kijken waar ik was, of ik niet per ongeluk een airspace binnen vloog waar ik niet in mocht, en of ik Falcon wel weer terug kon vinden. Dankzij de watertoren naast het veld, gaat dat meestal echter vrij probleemloos. Ook is het apart om voor het eerst in je eentje naar een ander veld te gaan, daar te landen, even wat te eten, en dan weer te vertrekken. Net echt!

Na een aantal solovluchten en een paar duals, moest ik de volgende check al weer vliegen, vluchtje D24. Ook dit ging weer niet zonder slag of stoot. Eigenlijk ging het vliegen heel goed, maar op de een of andere manier corrigeerde ik bij de circuitjes totaal niet voor de wind, waardoor ik steeds te ruim of te kort uit kwam en de kist niet goed aan de grond zette. Hiervoor kreeg ik dan ook, terecht, een DX. Ook op de DX ging dit ontzettend slecht, waardoor ik nog een DX moest vliegen. Gek genoeg ging die ineens stukken beter. En ook op mn recheck trok ik deze lijn door, waardoor ik het toen wel haalde.

De vluchten daarna waren bijna allemaal navigatievluchten. Dat betekent dat je eerst moet bedenken waar je allemaal heen wilt, vervolgens op de kaart gaat kijken naar een goede route, deze helemaal intekent op de kaart, en hier een navigatielog van maakt. Tijdens de vlucht gebruik je de kaart en het navlog om van punt naar punt te navigeren, tot je op je bestemming bent, en ondertussen corrigeer je je navlog ook nog voor tijd en brandstof. Zowaar weer een hele nieuwe manier van vliegen, wat ook weer de nodige oefening vereist. Vooral de eerste keer valt het niet mee om tijdens het vliegen op je navlog te schrijven, helemaal niet als het een beetje turbulent is, en helemaal niet omdat ik links ben…de cockpit van een Archer is namelijk erg nauw… Het is allemaal erg leuk om te doen, maar het kost wel enorm veel voorbereiding. Voor een vluchtje van 2 of 3 uur, zit je minimaal even lang te plannen…en omdat het nog geen automatisme is en je nog echt moet nadenken over wat nu te doen, duurt het vaak nog wel een paar uur langer ook.

Een hele aparte vlucht was de D22; hierbij was het eerst een uur IFR (dus op je instrumenten) vliegen, en vervolgens al navigerend terug naar Falcon. Voor het IFR gedeelte kreeg ik een kap op mijn hoofd, zodat ik niet naar buiten kon kijken, maar alleen mn instrumenten kon zien. Mijn instructeur deed gelukkig de radiocommunicatie, want ik had het heel druk met vliegen. Ook gaf hij me gewoon koersen die ik moest gaan vliegen en de bijbehorende hoogtes. Daarbij merkte ik wel dat ik veel geconcentreerder was op het vliegen dan wanneer ik VFR vlieg. Blijkbaar leidt het naar buiten kijken toch af van het vliegen, terwijl het tijdens mijn allereerste vluchten net andersom was! Het is helemaal bizar als dan na een uur je kap af mag en het blijkt dat je prachtig opgelijnd bent om het circuit van een of ander veld binnen te vliegen…

Afgelopen donderdag ben ik solo naar Pinal gegaan, een veld in de richting van Tucson, welke ook gebruikt wordt als “graveyard” en opslagplaats van vliegtuigen. Zo staan er minimaal 20 Northwest-kisten, sommige zo te zien nog vrij nieuw. Ook staan er een hele hoop hele oude kisten, die gesloopt worden en waarvan de onderdelen gebruikt worden voor andere kisten. Daarnaast zag ik nog een heel terrein wat helemaal vol lag met vliegtuigmotoren. Blijkbaar is er ook een soort van luchmachtbasis, want er was ook een veld waar een stuk of 25 Apache’s stonden. Het mooie was dat er een Apache in het circuit zat, die me voor liet gaan toen ik wilde vertrekken.

Vrijdag en gisteren heb ik tot twee keer toe mijn S30 moeten cancellen, omdat de zijwind te sterk was, tenminste, sterker dan volgens de voor mij geldende limieten. Ik heb namelijk sinds de D24 een crosswindlimiet gekregen. Nu is het natuurlijk niks dat je daarom vluchten moet cancellen, dus ga ik waarschijnlijk dinsdag samen met mijn instructeur naar een veld waar veel crosswind is, zodat ik het dan goed kan leren.

En dan zal ik woensdag al weer de volgende check hebben! Echter, op je D32 kun je geen recheck krijgen. Als je deze niet haalt, krijg je 1 DX en dan ga je verder met je 33. Maar eigenlijk wordt het wel tijd dat ik nu eens een check wel in 1 keer haal…dus dat ga ik dan maar proberen!

Na een frustrerende week waarin vanalles fout ging, ben ik dan afgelopen zaterdag toch eindelijk voor de eerste keer solo gegaan! Wat een geweldig gevoel: je wordt in staat bevonden om veilig en zelfstandig op stap te gaan met een vliegtuig…

Zoals ik al vertelde, had ik mijn eerste D11-check niet gehaald. Dinsdag en woensdag heb ik samen met mijn eigen instructeur extra beurtjes (DX-en) gevlogen. En ik moet zeggen dat dat me heel goed gedaan heeft. Mijn capaciteiten en vooral ook mijn zelfvertrouwen hierover zijn gedurende deze twee vluchten met sprongen vooruit gegaan. Had ik voor maandag het gevoel dat ik er misschien nog niet helemaal klaar voor was, na woensdag had ik het gevoel dat ik het kon en dat ik het gewoon moest laten zien dat ik het kon.

Donderdag mocht ik het opnieuw proberen… Ik weet niet wat er die dag aan de hand was, maar werkelijk alles ging fout wat er maar fout kon gaan. Het dieptepunt was een onvergefelijke fout bij de voorbereiding van de vlucht, waardoor de examinator mijn vlucht ging cancellen.

Vrijdag kreeg ik gelukkig opnieuw een kans en toen zat gelukkig alles mee. Ik moest vrij vroeg vliegen en dat heeft als voordeel dat de grond nog niet opgewarmd is door de zon en de lucht dus nog vrij stabiel is (warme lucht stijgt op, waardoor turbulentie ontstaat). Verder was er weinig wind en stond de wind die er was recht op de kop van de baan. Misschien dat het door het weer kwam (ik had de afgelopen week continu met behoorlijk wat crosswind (wind loodrecht op de baan) moeten vliegen, dus nu was het ideaal), maar mijn circuitjes liepen als nooit tevoren. Uiteraard maakte ik wel een paar foutjes, waardoor ik niet helemaal zeker was of ik het wel gehaald zou hebben. Maar bij de debriefing kreeg ik te horen dat ik vrij goed gevlogen had en het dus gehaald had!

Mijn instructeur wist alleen nog maar van de fouten van donderdag en niet dat ik die dag opnieuw mocht. Maar toen ik hem vertelde dat ik het gehaald had, zei hij meteen dat hij voor solo’s een uitzondering maakte en op zaterdag naar school toe kwam. Dus kon ik meteen zaterdag al gaan voor mn solo! De solovlucht bestaat uit twee gedeeltes: eerst ga je met je instructeur 3 circuitjes vliegen, zodat hij kan checken of je er echt klaar voor bent; vervolgens stapt je instructeur uit en mag je alles compleet in je eentje opknappen!

Uiteraard zou het niet normaal zijn als er weer geen gekke dingen zouden gebeuren… Ditmaal probeerde ik na de run-up (een test van de motor op behoorlijk wat vermogen) contact te leggen met Falcon Ground, om toestemming te krijgen naar de startbaan te taxien. Echter, antwoord kreeg ik niet…wel hoorde ik dat ze continu aan het overleggen waren met een bepaalde kist… Vervolgens bleek dat de wind zodanig was gedraaid dat ze gingen wisselen van baan. De banen hier liggen allebei 04-22 (04 betekent 40 graden op een kompasroos, dus oost-noord-oost, 22 betekent het omgekeerde, 220 graden, dus west-zuid-west). Ik verwachtte naar 04R (rechts) te taxien, maar moest vervolgens, na veel oponthoud, naar 22L. Toen ik zei dat ik in het circuit wilde blijven, kreeg ik de opdracht 22L over te steken en naar 22R te taxien. Daar kon ik dan eindelijk beginnen…

Na 3 keer opstijgen, rondje maken, landen, terugtaxien en weer opstijgen, kon ik weer terug naar het platform. Het leuke was dat er 2 klasgenoten van me tegelijkertijd ook in het circuit zaten, waarvan 1 ook voor het eerst solo ging. Op het platform stond een hele groep klasgenoten ons op te wachten en ook mijn instructeur stond al klaar met een enorm mes om mijn stropdas doormidden te snijden (dat is een traditie na je eerste solo). Na alle felicitaties, werd ik door mijn klasgenoten vanaf de vleugel naar de auto gedragen en naar het zwembad gereden, waar ik met een prachtige worp in werd gegooid. Het is namelijk een traditie dat je na je eerste solovlucht niet met je voeten de grond mag hebben geraakt voor je in het zwembad bent gegooid.

En toen was het al weer voorbij… Het is net een film…een roes waar je in zit…het gaat allemaal zo snel! In de lucht doe je gewoon je dingen, zoals je ze geleerd hebt. Af en toe heb je echter toch nog wel even tijd om te denken: die instructeur zit er gewoon niet…ik moet het zelf doen…ik KAN het zelf doen!!! Echt, dat ga ik nooit vergeten…

Vandaag was weer een dagje samen met mijn instructeur. We zijn naar Chandler geweest, een veldje vlak in de buurt. Eigenlijk was het ook een soort van voorbereiding op morgen, omdat ik morgen weer solo ga vliegen. Nu ga ik eigenlijk voor het eerst echt alleen weg…uit het controlegebied van Falcon Field… En mag ik alles zelf gaan doen wat ik tot nu toe geleerd heb, dus het wordt een drukke dag!

“Ja, je hebt het helaas niet gehaald…”, waren de woorden van examinator Mathijs (de achternaam van een Belgische instructeur), die met mij de check gevlogen had. Duidelijk dus…maar ik wist al dat dit de conclusie zou zijn. Werkelijk alles wat maar verkeerd kon gaan, ging ook verkeerd…Murphy’s Law op zn best…

Het begon gelijk vanmorgen al. Na mn mass&balance-berekeningen (dus niet er VOOR), ging ik mn walk-around doen. Bleek bij het checken van de brandstof dat de tanks “topped off” waren gevuld (tot het bovenste randje), in plaats van “to the tabs” (speciale metalen plaatjes die aangeven tot waar de tank gevuld moet worden). Dus moest ik mn mass&balance opnieuw maken. Ook zag ik dat een band een beetje kale plekken had. Na mn oral (mondeling, voorafgaand aan de vlucht, ging redelijk) vroeg ik de instructeur wat hij ervan vond…een kwartier later en een bandverwisseling verder gingen we eindelijk de lucht in…

In de lucht ging het meteen al mis. Te druk bezig met radiocommunicatie en daardoor door mn hoogte heen schieten bij het klimmen, continu te hoog zitten bij de approach en daardoor ook te snel gaan bij de landing, vage opdrachten krijgen van ATC (Air Traffic Control - Luchtverkeersleiding), naja, niet perse vaag, maar wel nieuw, en dat dan net op mn check, daardoor een beetje gespannen raken en andere dingen weer verkeerd doen…het stapelde zich maar op… Mijn eigen conclusie was ook: ik heb nog nooit zo’n slechte vlucht gehad als vandaag…

Dus nu ga ik morgen een DX vliegen en daarna maar eens kijken hoe het gaat. Uiteraard baalde ik vooral vanmorgen als een stekker…maar het is geen schande om je D11-check niet te halen…velen voor mij hebben hetzelfde gehad… Het enige wat je moet doen, is er niet te lang bij blijven stilstaan. Gewoon morgen je DX vliegen en er opnieuw voor gaan! Want goed komt het!

Hallo! Ja, ik leef nog..! Het is even geleden dat ik een berichtje heb geplaatst, maar hier is dan eindelijk weer wat. De reden hiervoor is dat ik het de afgelopen week echt nog drukker heb gehad dan normaal; en met 7 vluchten (normaal is 1 op een dag) lijkt me dit wel voldoende duidelijk. Ik heb echt ontzettend veel geleerd, zowel in de boeken, als in het vliegtuig zelf; heb leren landen op allerlei manieren, strakke circuitjes leren vliegen, steeds meer radiocommunicatie zelf gedaan, een noodlanding leren maken (niet echt gedaan hoor, vlak voor de landing vol gas gegeven en weer weggeklommen) en nog veel meer. Dit komt doordat ik zowel maandag als vrijdag 2 beurtjes op een dag heb gevlogen. Mijn crew mate Pieter is helaas ziek, dus die heeft de hele week zijn vluchten moeten cancellen. Wanneer dat pas op het laatste moment duidelijk was, plande dispatch mij maar meteen in op zijn plaats, dan werden het vliegtuig en de tijd tenminste nog wel gebruikt.

Het resultaat is dat ik morgenochtend om 7 uur lokale tijd mijn D11 check heb. In goed Nederlands betekent dit dat het mn 11e vlucht is, wat een soort van examen inhoudt. Een check vlieg je om de zoveel beurtjes en dan met een andere dan je eigen instructeur, om te checken of je de verwachte doelstellingen tot zover gehaald hebt. Zo ja, dan mag je door naar de volgende beurt; zo nee, dan vlieg je een DX (een eXtra beurtje) en mag je nogmaals proberen door je check te komen.

Tot nu toe ging het elke dag verschillend; de ene dag was ik heel tevreden met de vooruitgang die was geboekt, de andere dag vond ik het zo tegenvallen… Zo ging het ook vrijdag: het eerste beurtje (D09) ging heel goed, het tweede beurtje (D10, eigenlijk bedoeld om te kijken of je klaar bent voor je check) ging belabberd. Het is ook zo dat er weinig vaste dingen zijn die steeds weer fout gaan; het is steeds weer iets anders, de ene keer mn final die ik opkloot, de andere keer ga ik de mist in met mn checklists, de derde keer gaat mn circuitje belabberd. Het is nu wachten tot alles samen een keer goed gaat…en ik hoop natuurlijk dat dat morgen het geval is!

Afgelopen vrijdag ben ik ook nog eens verhuisd naar een ander appartement. Het is de bedoeling dat ik hier de rest van de tijd blijf wonen. Momenteel woont er nog een jongen uit klas 6-4 in, die nog 11 beurtjes moet voor hij klaar is; en samen met mij is klasgenoot Thomas hier ingetrokken.

Nou, ik ga maar eens slapen… Heb het afgelopen weekend hard gestudeerd, dus ben ook wel moe, en de wekker gaat weer om 4 uur… Morgen zal ik wel melden hoe het gegaan is! Groetjes!

Jaja, eindelijk is het dan zover: ik heb mijn allereerste echte vlieguren in mijn logboek staan! Dinsdagmiddag stonden we (dat is mijn crew mate Pieter Zwakman en ik) ingepland voor vluchtje D01! Na alle briefings van de vorige week wisten we al ongeveer hoe we ons moesten voorbereiden, maar dat zelf doen is toch altijd even anders. Vandaar dat we ruim op tijd (lees: 3 uur voor het begin van de vlucht) op school aanwezig waren. Daar meldden we ons aan in het systeem, maakten onze mass & balance berekeningen, berekenden de benodigde hoeveelheid brandstof, en maakten een weather briefing. Vervolgens hadden we nog meer dan genoeg tijd over, mede omdat de vluchten voor ons zo’n 2 uur vertraagd waren. Maar toen konden we dan toch echt kennis maken met de instructeur. Dit bleek een Slowaak te zijn, Peter Vascak, die had leren vliegen in de VS en nu flight trainer was, in afwachting van een volgende stap in zijn carriere. Na een korte introductie vertrokken we naar onze kist: een Piper Archer PA-28-181 met als registratie N962WG (of WC, daar zijn de papieren het niet over eens…bizar…). Samen met de instructeur deden we de preflight inspectie. Hierbij loop je om het toestel heen (niet zo raar dat het ook wel een “walk-around” genoemd wordt) en checkt of alle belangrijke dingen aan en in het vliegtuig het doen, of de olie goed is, of er genoeg brandstof is, of de brandstof goed is, of alle papieren aan boord zijn en nog veel meer. Hierna kon ik plaatsnemen op de linkerstoel en begonnen we met het afwerken van allerlei checklists. Dit ging ontzettend langzaam, aangezien ik elk knopje nog moest zoeken en de instructeur dus steeds moest uitleggen hoe het moest staan. Om half 4 lokale tijd rolde ik dan over de startbaan. De take-off mocht ik zelf doen, al ging het uiteraard wel met hulp van de instructeur. Eigenlijk heb je amper tijd om er bij na te denken dat je gewoon zelf een vliegtuig de lucht in stuurt, want je hebt het veel te druk met allerlei andere dingen. We zijn vanaf Falcon Field (KFFZ) naar Casa Grande (KCGZ) gevlogen, een van de vele velden hier in de buurt, waarbij ik heen vloog en Pieter terug. Onderweg hebben we bochtjes gedraaid en stijg- en daalvluchten uitgevoerd en uiteraard een approach en landing gemaakt. De landing heeft de instructeur echter voorgedaan.

Op Casa Grande stond een hele mooie DC-3. Sowieso staan er hier in de omgeving ontzettend veel “warbirds” uit de Tweede Wereldoorlog en andere oorlogen. Het mooie is dat heel veel van deze vliegtuigen gewoon ook nog rondvliegen.

Woensdag stonden we opnieuw ingeroosterd, nu echter met Charles Harris, ondanks zijn naam toch echt een Nederlander. Deze vlucht heb ik heel veel geleerd. Opnieuw hebben we zelf de take-off mogen doen en hebben we bochten gemaakt en een approach en landing. Alleen gingen we nu ook een slow flight (normaal vlieg je met 90 knopen en geen flaps, nu met 60 knopen en 40 graden flaps), stalls (als je neus te ver omhoog wijst en je snelheid te laag is, hebben de vleugels geen lift meer en val je naar beneden; daar moet je dus uit kunnen zien te komen) en steep turns (normale bochten vlieg je met de vleugels op 30 graden ten opzichte van de horizon, stijle bochten met 45 of later zelfs met 60 graden) doen. Mijn eerste landing na dit alles ging niet goed; toen we bijna de baan raakten zei de instructeur “go around” (dat betekent dat je vol gas geeft, wegklimt, een rondje vliegt en het opnieuw probeert). Bij de volgende poging ging mn approach vrij aardig, maar de landing heeft hij zelf maar gedaan…

Gisteren stonden we alweer ingeroosterd…en opnieuw met een andere instructeur: Mike Spencer. Deze keer wel een Amerikaan. Hij zal hoogstwaarschijnlijk ook onze vaste instructeur worden, in ieder geval tot aan de solo’s (die beginnen bij D12). En dat is helemaal niet erg, want ik heb gisteren opnieuw heel veel geleerd en daarbij kan ik het ook prima met hem vinden. We hebben dezelfde dingen gedaan als bij D02, alleen gaan ze nu een stuk beter. Spencer gaf ook allerlei tips en tricks die echt heel goed werkten. Het leuke is dat hij voor we solo gaan, allerlei omliggende vliegvelden met ons wil bezoeken. Gisteren zijn we dus naar Gateway gevlogen. Best belangrijk, omdat dat ook de standaard alternate (uitwijk-vliegveld) is voor de vluchten die je rondom Falcon Field uitvoert. Ik mocht weer de heenweg vliegen, dus heb een touch-and-go en een full stop landing daar kunnen maken. Na een heerlijke cinnamon-roll (tip van Mike) verorberd te hebben, zijn we weer terug gevlogen, nu met Pieter als PIC (Pilot-in-command).

Vandaag stonden we weer ingeroosterd, voor vluchtje D04 alweer. Het weer is hier gisteravond echter behoorlijk omgeslagen, omdat er een lagedrukgebied boven ons hangt. Dit zorgt voor laaghangende bewolking (en laag is dus echt 1000-1500 ft boven de grond) en af en toe stevige buien. Bovendien is de temperatuur een stuk lager. Opzich geen probleem, maar bij temperaturen onder de 5 graden kan neerslag bevriezen op de vleugels. Dit is dodelijk voor een vliegtuig… Toen we vanmorgen aankwamen op het vliegveld, was bijna elke voorgaande vlucht daarom al gecancelled. En ook Mike zat te twijfelen wat we moesten doen. De voorspellingen leken iets gunstiger te worden, maar het was nog steeds slecht. Uiteindelijk heeft hij toch maar besloten om niet te gaan vliegen, omdat oefeningen met dit weer toch bijna niet mogelijk waren. Ik vond het heel jammer en dat zag hij ook aan me, maar we krijgen nog genoeg kansen.

Het vliegen wordt ook steeds leuker. De eerste vlucht vond ik eigenlijk helemaal niet zo leuk, omdat het zo’n gestresste toestand was…ik had nergens tijd voor, was continu bezig me maximaal te concentreren op hoe ik het toestel in de hand moest houden. Daarbij had ik ook nog es geen tijd om naar buiten te kijken (eigenlijk heel slecht, want we vliegen nu VFR (Visual Flight Rules), dus op zicht en niet op instrumenten). De tweede vlucht merkte ik zo’n verbetering, omdat ik het vliegtuig veel beter onder controle had. En de derde vlucht ging opnieuw veel beter, met dank aan Mike. Nu zie ik ook steeds beter hoe mooi de omgeving hier is. Je vliegt in een vallei met aan alle kanten bergen van allerlei hoogtes. Je ziet rivieren, je ziet wegen, je ziet stadjes, je ziet vliegvelden, je ziet andere vliegtuigen. Gisteren had ik de eerste vlucht van de dag, die om 7.10 gepland staat, dus dan vertrek je bij zonsopgang. Met een mooie wolkenlucht is dat echt zo mooi!

Ik heb nu al weer zin in maandag. Waarschijnlijk ook omdat ik nog steeds baal dat ik vandaag niet gevlogen heb. Het helpt ook dat je elke keer ziet dat het beter wordt. Of het echt goed gaat, kan ik niet zeggen, omdat ik geen referentie heb, maar dat het steeds leuker wordt is duidelijk!

Trouwens, Marjolein, Thomas en ik zijn sinds gisteren officieel en trots eigenaar van een enorme Chevrolet Suburban! Het beest stamt uit 1993 en herbergt een pracht van een 5.7 liter V8 onder zijn immense motorkap; wat een geluid! Verder biedt hij ruim plaats aan ongeveer 8 man (en iets minder ruim aan ongeveer 16 Indiers…), in 2 vreselijk lekker zittende voorzetels en 2 net zo heerlijk zittende achterbanken. Vervolgens kun je voor al die 8 man ook nog alle bagage kwijt… Ach ja, je woont maar 1 keer in je leven in Amerika!

Eindelijk is het dan zo ver… Vanmiddag kom ik thuis uit school, komt er een klasgenootje binnen met de mededeling dat ik morgen moet vliegen… Dus ik gelijk bij mn kamergenootje op het rooster gekeken en ja hoor: KDJO stond ingeroosterd tussen 13.10 en 14.10. Nu weten we onze afkorting nog niet, maar KDJO klinkt wel goed (K voor KLS, DJO, je raadt het al, voor De JOng), helemaal omdat er achter stond dat het om een D01 ging (dat betekent de allereerste vlucht). Een paar minuten later kwam er een e-mail binnen met de uitslag van de OM-test van vanmorgen: die had ik gehaald met 1 foutje, dus nu was het wachten alleen nog op de TSA-approval…die 5 minuten later ook binnen kwam.

Dus nu is alles klaar! Ik ga me maar eens goed voorbereiden en dan zien we het morgen wel! Eindelijk…

Hallo allemaal! In mijn laatste post schreef ik dat ik hoopte dat de OM-test goed zou verlopen… Dat is echter niet goed gegaan…niet omdat ik em niet gehaald heb, maar omdat het gecancelled is…welkom in de luchtvaartwereld! Nu hebben we de test dus morgen…

Afgelopen donderdag en vrijdag hebben we allerlei briefings gehad met de basisbeginselen van het vliegen: straight & level flight, turns, climbs, descents, take-off, landing, stall-avoidance en wat dies meer zij. Ook hebben we geleerd hoe we een weather-briefing in elkaar moeten prutsen en mass & balance en brandstofberekeningen moeten maken. In theorie zouden we nu dus genoeg kennis moeten hebben om de eerste vlucht(-en) te kunnen maken… Hoe dat in de praktijk gaat verlopen, zien we waarschijnlijk dinsdag of woensdag. Morgen hebben we de laatste briefings en papierwerk. Ik hoop wel dat ik voor die tijd mijn TSA-authorisatie binnen heb, maar dat zal wel goed komen.

Gisterochtend hebben we eerst met een groep klasgenoten de eerste solovlucht van Guillermo (”Tropical Danny”) bekeken. Na hem in het zwembad te hebben gedropt (het is traditie dat degene die voor de eerste keer solo is geweest zijn stropdas wordt doorgeknipt door zijn instructeur en niet met zijn voeten op de grond komt voor hij in het zwembad heeft gelegen), zijn we op speurtocht gegaan naar een goede en betaalbare auto. Die heb je wel nodig in dit immense land, waar fietsers een bezienswaardigheid zijn. Echter, welke auto is goed en hoe zie je dat, als er geen Bovag of Nationale Autopas bestaat? In het algemeen zijn auto’s hier een stuk goedkoper dan in Nederland, maar toch is het voor arme studenten zoals wij nog een hele klus om iets te vinden. Ook huren wordt als optie genoemd door studenten die hier al een tijdje zitten. Dan ben je je geld weliswaar wel kwijt, maar dat ben je ook als je een slechte auto koopt. We zijn er nog niet uit en hebben ook nog geen superdeals gezien.

’s Middags ben ik even wezen kijken in de Chandler Mall. Als je nog kleren (of eigenlijk WAT dan ook maar) nodig hebt: go there! Het aantal winkels, winkeltjes en eetmogelijkheden in dit enorme winkelcentrum gaat richting de paar honderd… Het zal vast niet de laatste keer zijn dat ik daar ben geweest, want ik kan nog wel wat kleren gebruiken…en met de lage dollar…

Na het eten zijn we met een man of 15 in de auto gestapt en naar Scottsdale gereden. Het aantal uitgaansgelegenheden is daar iets groter dan in Groningen en ook de grootte van een gemiddelde club is aanzienlijk groter. Voor elke tent stond ook een enorme rij, wat waarschijnlijk temaken had met de vereiste minimale leeftijd van 21 om ueberhaupt maar binnen te komen, wat ook nog eens vrij strikt gecontroleerd wordt. De wettelijk toegestane leeftijd om welke vorm van alcohol dan ook maar te mogen consumeren, bedraagt ook 21 (zou er een verband zijn..?). Een ander verschil met Groningen is dat het feest hier om 2 uur afgelopen is. Na een mooie avond vertrok de hele ploeg rond die tijd dan ook weer richting The Springs in Alta Mesa, het appartementencomplex waar we verblijven.

Morgen krijgen we een drukke dag. De laatste briefings, de indeling en natuurlijk de OM-test… Ik ben benieuwd!

Ik ben intussen aan het einde gekomen van de derde dag hier en heb in die tijd vanalles uitgevoerd…behalve vliegen, waar het toch uiteindelijk allemaal om draait. Opzich is dat wel volgens planning, maar ik kijk er nu toch wel heel erg naar uit om eindelijk te gaan vliegen. Ik ben ook gewoon heel benieuwd hoe het allemaal gaat. Het is best spannend, want ik heb werkelijk geen idee hoe ik daarin ga presteren. Maar dat zullen we volgende week wel zien. De planning is dat we halverwege de volgende week voor het eerst de cockpit in zullen stappen…wordt vervolgd…

Afgelopen dinsdag werden we om 9 uur ’s ochtends opgehaald met 1 van de 2 immense “vans” die het Sabena Airline Training Center rijk is. Driver Bob reed ons vlotjes naar het schoolgebouw op het vliegveld, waar we werden welkom geheten door Kim Mitchell, de student administrator. Zij hield ons de hele morgen onder haar hoede om vingerafdrukken te nemen. Deze worden opgestuurd naar de TSA (Transportation Security Administration), een onderdeel van de Amerikaanse regering dat voor toestemming moet zorgen om te mogen vliegen. Na een heerlijke lunch bij de lokale Subway, werd ons vanalles verteld over het reilen en zeilen binnen de vliegschool.

Gisteren verliep eigenlijk hetzelfde, met als bijkomstigheid dat we toen toch ook echt de eerste briefing hebben gehad die over vliegen ging. Weliswaar over straight and level flight, maar ook daarvan moet je weten hoe het moet… Vandaag hadden we de tweede briefing over stijg- en daalvluchten en het maken van bochten (allemaal in theorie, of eigenlijk: uitgelegd wat je daarvoor moet doen als je in een vliegtuig zit). Vanmiddag zijn we afgereisd naar dr. Bryman, die onze medical verzorgt. Wel apart om te zien dat hij vanalles temaken heeft met weight- en healthcare…en je vervolgens met de hele groep een stapel pizza’s aangeboden krijgt als lunch…maar goed, lekker boeiend, de pizza’s waren prima eetbaar…en de medical is binnen!

En nu maar hopen dat de OM-test (Operations Manual) morgen goed verloopt…welterusten!